“Hani desem ki sendin ya da sana benzer biri. Ya da bana damlar pabuçlar, yarım yamalak hüzünler yamayacak, canımı acıtacak bir samimiyet. Gözüne far tutulmuş tavşan gibi olmalıyım ben. Birdenbire, beni beklemeden yolculuğuna çıkacak bir tren, “gel” diyecek. Koşman gerek bana yetişmen için. Bütün alanlarımı kapatarak, habire “sus” diyerek, elimi kolumu kıpırdatmadan. “sus” diyecek. sana konuşmak yasak! “Bütün planları yaptım ben. Sen sadece dediğimi yapacaksın!”
“Sus!”

“başladık mı? emin misin?”
“sus! Belki arada birkaç soru.”

“Ya aşk?”
“sus! sen kimsin ki aşk yontuyorsun taş yüreğinden? aşk dediğin, benim seni sevmemdir. Bunla yetineceksin! Belki arada sana bir dilim ekmek, bir yudum su veririm.”
“zulüm müdür yani aşk?”
“bilmez gibi konuşma.”
“ya bilmiyorsam?”
“biliyorsun biliyorsun!!”
“neyi ya?”
“senin susacağın yok bari ben susayım.”

“susmak?”
“…….”

“ya şiir?”
“ne şiiri? Sus! Seni duygu artığı vampiri! Akbaba! Sen benim tepemde döneceksin. Sen döndükçe hayatıma hayat, günlerime günler eklenecek. Ömründen ömür çaldım. Sen dön dur! Haa! Bir de “sus!”

“niye?”
“bak hala konuşuyor!! Kaç kez daha söyleyeceğim, bi sus! etrafını dinle. Susmak senin ömrüne biçtiğin bedel. Az konuştuğunu söylüyorsun, ama konuştukça insanları, saçmalıklarınla yollarından ediyorsun. Yarım aklınla seni dinlemeye gelen ya da “illa beni bir dinle” diyenleri dinlemiyorsun bile. En çok o zaman sus! Bırak, tedirgin etme insanları!”

“ya sen?”
“ben’i ağzına bile alma! Ben’i özne olarak kullan, sakın nesneye yeltenme. Yaşamda tek bildiğin gramerken, istisnalardan sanane. Vur patlasın çal oynasın, “aman bana kimse dokunmasın!”dan öteye gitmiyor yaşamın. Hüzünlerin kısacık ulan senin! Niye’sini sorardım ama yine konuşursun. En iyisi sus!”

“hüzün mü?”
“la havle! Hüzün evet hüzün ne olmuş? Tanıdık geliyor ama sığ bir tanım senin için değil mi? hüznü bile kullanıyorsun. Çok çıkarcısın.”

“ne tanımı ya? Saçmalıyorsun!”
“sus be adam! Saçmalamak senin işin. İşine gelmeyen her şey senin için saçmalık! Duygusavarlarının ( tabi duygun varsa) en güdümlü ve sinsisi bu. Yakaladığın yerde yok ediyorsun anlamı. Bu mu senin hünerin? Domuzbağıyla tutsak ediyorsun her tanımı.”

“ne tanımı ya?”
“uzun uzun anlatmak gerek. Dinlemezsin ki!”
“ya dinlersem?”
“susmayan dinlemez ki! Hala konuşuyorsun, susmuyorsun. Bana senin duymak istediğin şeyleri söylettirip duruyorsun. Bunların hepsini de biliyorsun, ama hayatta hiçbir şeyi kabul ettiğin yok. hep itiraz hep itiraz! Hiç kimseyi sevmiyorsun!”

“ya kadınlar?”
“onları da sevmiyorsun. Çıkarcısın dedim. Hiç üzerinde durmadın bile. Kadınlarda da çıkarcısın.”
“kadınları severim ben. Hem de çok!”
“ sevmiyorsun! Onları sınıflara ayırıyorsun. Hem de adice! Etinden sütünden faydalanıyorsun onların.”

“en güzel memeliler siz değil misiniz?”
“yine yaptın! Adisin sen! Memeliymiş! Madem susmuyorsun, siktir git be!
“niye kızdın ki şimdi?”
“lütfen!”

“………”
“ ne yapsaydım? Beni sevmeyeceğini bile bile…”

“…….”
“….…”

“n’oldu? Sustun.”
“düşünüyorum.”

“düşün tabi.”
“sana mı soracağım ne yapacağımı?”

“ne dedim ben şimdi ya!?”
“soyunsana.”
“?!!”
“şaşırdın değil mi?”
“bilmem. Garip geldi. Soyunsam ne olacak ki?”
“soyun ve bekle.”
“ne bu ya? Hep emir hep emir!!”
“sus!”
“?!!!”
“soyun!”
“tamam tamam. Kafayı yedi bizimki.”
“hayır hayır. Hepsini, her şeyi”
“niye ki?”
“yahu soyunsana sen!

“ya müzik?”
“boşver müziği. Onu da kullanıyorsun sen.”
“yapma! Bu kadar da gaddarlaşma!”
“insanlara müzikle işkence yapıyorsun. Söylemek istediklerinin kılıfı bu. Evirip çevirip bir şekilde senin müziklerini dinlettiriyorsun onlara. Sonra da “duygulanın ulan!” diyorsun.”
“bak bu kez cidden saçmaladın.”
“saçmalamak konusunu hallettiğimizi zannediyordum.”
“özür!”
“şimdi gel.”
“nereye?”
“içime.”
“iyi de beş dakika önce olsa tamam da, şimdi hiç o modda değilim ki.”
“sırf o yüzden gel diyorum ya!”
“bu nasıl bir intikamdır ya?”
“sus be sus! Hadi!”
“üstünü de çıkarsana.”
“susmayacak mısın sen? Öp! Bacak aramı öp!”
“iyi de…”
“öp!”

“niye yaptın şimdi bunu?”
“ben bi şey yapmadım. Her şeyi sen yaptın.”
“öp dedin. Öptüm. Ya ben?”
“ben iyiyim ya. Seni boşver!”
“kaltaksın sen!”
“saçmalama!!”

“ya göğüslerin, kalçaların?”
“aklın fikrin bunlarda değil mi?”
“yok da …”
“sus! Onları paylaşmayı öğreneceksin. Kendi kanından biri, göğüslerimi, kendi kanından biri senin hiç olamayacağın bir derinlikten gelerek onlara sahip çıkacak.”

“senden mi?”
“ben istersem.”
“ya ben? Niye bu kadar kindarsın?”
“senden öğrendim.”
“soyunsana.”
“ben istersem.”
“ya ben?”
“boşveeer.”

“iyi de, peki….?”
“sus!”

“azcık konuşsam.”
“peki hadi. Konuş bakalım.”
“sustum”
“niye ki?”
“Ben istersem.”
“alçaksın sen! Yine sen kazandın.”
“yok be! Kazanmak dediğin ne ki?”
“………”
“yine istediğini yaptın ya. Bunu da anlamsızlaştırdın, bunu da ciddiye almadın. Yazıklar olsun!”
“saçmalıyorsun.”
“sanırım öyle. Gitsem mi ben artık?”
“hani emir kipinden gidiyordun bugün. “sus” diyordun “gel” diyordun, “git” diyordun, “öp” diyordun. Şimdi ne oldu?”
“bir şey olduğu yok?”
“emin misin?”
“susar mısın lütfen?”
“ağlıyor musun kız?”
“sanırım evet. Sen de ağlasana.”
“bugün bana verdiğin en güzel emir bu. Deneyeyim.”


“müzik?”
“…….”
“şarap?”
“…….”
“şiir?
“…….”
“sen?”
“…….”
“ne bu ya? Niye sustun ki şimdi? Hani ben susacaktım mızıkçı? Grameri bir kenara atıp belki de saçmalayarak, hayatımda en çok sevdiğim dört şeyi özetledim sana. Gerçi hepsini yerin dibine soktun, her şeyi kurgulayıp kendim için eğip bükerek istediğimin dışına bir milim sapmayarak sadece kendim için yaşadığımı söyledin durdun. Belki de haklıydın. Acıtmadan olmuyor değil mi? bak hala susuyor ya! Konuşsana!”
“……..”

“………”
“olmuyor.”
“………..”
“olmayan ne onu da bilmiyorum. Belki de oluyor. Vallahi onu da bilmiyorum. Gerçi sen buna kızıyorsun. Aslında haklısın. Hayatımda bir çeşni olsun, hep başımda akbabalar dönsün istiyorum. Akbabalar diyorum çünkü sadece bedenim benimmiş gibi geliyor. Bir ceset gibi kendimi oradan oraya, ondan ona sürüklüyorum. Ya kimseye yar etmediğim ruhum, yüreğim? Belki de aynı anda çok kişiye yar ettim, ediyorum. Cesaretim yok diyorum ama o kadar cesurum ki anlatamam sana. Belki tembelim. Belki seni istiyorum. Ama “bilmiyorum”a sığınıyorum. Çocukluğum aklıma geliyor. Bir bakıyorum: hala çocuğum. Ya göğüslerim, kalçalarım? Kendi kanımdan biriyle paylaşmalıyım onları sanırım. Seni istemiyorum. Ya sen?
“……..”
“sustun demek. Konuşmana izin vermedim ki hiç. Konuş diyerek susturdum seni. Sus diyerek konuşturdum. Ben ne yaptım ya!!”

“……..”
“……..”

“hemencecik kendini sorgulama. Sen yapman gerekeni yaptın: hiçbir şey yapmadın.”
“bu iyi bir şey mi?”
“iyi ne demek! Mükemmel!”
“dalga geçme benle ya!”
“vallahi geçmiyorum.”
“emin misin?”
“niye emin olayım ki? Derdim ne benim?”
“peki ben niye emin olmak istiyorum? Kendime sorular ve insanlar bulup sonra da bilmiyorum diyorum? Peki benim derdim ne?”
“biliyorum ama söyleyemem.”
“niye ki? Çok mu korkunç?”
“yok be!”
“eee o zaman?”
“susma hakkımı kullansam?”
“sen bilirsin. Ben de sustum.

“……..”
“……..”

“…….”
“…….”

“baksana.”
“efendim?”
“müzik?”
“…….”
“şarap?”
“…….”
“şiir?
“…….”
“sen?”
“…….”

“…….”
“……..”

“……..”
“niye böyle?”
“ne niye öyle kız?”
“niye hep en sona “ben”i bırakıyorsun?
“nasıl yani?”
“anladın. Anlamazlıktan gelme!!”
“niye kızdın ki durup dururken?”
“kızmadım ya salak!”
“!!?”

“baksana.”
“………”
“ sana diyorum. Ses versene!
“N’oldu yine?”
“bak işte. Hayret bir şey ya. Neyse!”
“!!?”

“………”
“baksana.”
“efendim.”
“müzik?”
“…….”
“şarap?”
“…….”
“şiir?
“…….”

“bir dakika ya! Ben niye yokum? Haa şimdi anladım! Sen var ya sen!”
“n’olmuş bana?”
“öpsene beni!”
“niye ki?”
“aslında evet. Niye ki? Saçmaladım valla.”
“niye ki?”
“amaan! Ben gidiyorum.
“niye ki?”
“çok soru soruyorsun. Hiçbir şeye de cevabın yok.
“olması mı gerekti?”
“hayır şart değil ama, hani bir miktar olsa da fena olmazdı.”
“niye ki?”
“pes! Sustum.”
“Emin misin?”
“……..”

“eminim. Bu kadar yokuş yoruyor insanı. İnsan kendini unutuyor yokuş yukarı çıkarken. Eğim, yerden başka hiçbir şeyi göstermiyor insana. Eğildikçe eğiliyorsun. Sadece ayakların var gözlerinde, ne gök ne de gökteki bulut. Kuşlar dallardan kalkıyor, başının üzerinde güzel bir serinlik, sen iki büklüm yokuşa tırmanıyorsun. Sağın solun sobe. Ayakların var sadece. Tabana kuvvet.
Gittin mi? hani ben gidecektim? Yazık, yokuşa dalmışım.
İnsan bir hoşça kal der be!”




(Yazık oldu sebepsiz kırıldı bu dal
Oysa kar yeni yağmıştı
Kırmak onun hakkıydı)


A.S.M

Tşkler.Güzel olmuş gerçekten...

Dostum Şizofreni belirtisi değildir umarım bu yazı şiir karışımı deneme
Büyük bir yalnızlığın ortasından çıkmış mı demeli yoksa bu kadar cümle.
Teşekkürler paylaştığın için..

zaman ayırıp okuduğun için teşekkürler.

uzun bir aradan sonra sadece ve sadece devekuşu taklidi yapmaktan bıktım
e yalnızlık dersen ki haklısın,
insan en çok kendini yalnızken dinlemekte.

okuduğun için teşekkürler :=)