gün yine ayrılığa uyanıyor
üzerimde terk edilmişliğin kırgınlığı
ayrılık vuruyor yüzüme
güneş yeni anlamsızlıklara doğuyor bugün
uykularımda terk edilişlerimin izleri
asırlık buluntular bedenimde hüküm sürer
korkarım gidişini hatırlamaya
sendelerim her adımında
sürüklenirim uçurumlardan
sen giderken ben
milyon kere öldüm
milyon kere doğdum..

anlatamam gidişini
hazin bir ayrılıktı zaten bizimkisi
sen bana benzerdin
bense seni tamamlardım
anlatamam gidişini
dedim ya ağır geliyor senden arta kalanlarla yaşamak
neler yaşıyorum anlatamam
yakıcı gitmelerin hala hatırımda
dudaklarımda mühürlü gitme deyişlerim
hatırlar mısın sevgili?
nice aşklar tazeledik birbirimizde
sen hiç sevmediğini söylerdin evvelinde
bense senden öte sevmediğimi yinelerdim
yine söylüyorum
senden güzelini sevmedim
hiçbir mavilikte bulamadım gözlerini
anlamlı anlamsız hiçbir ilham yaşatamadı sendeki gizemi..

anlatamadım kimselere gidişini
her sabah yeni bedenlerde
yeni kimliklere uyanıyorum
biyografiler çıkarıp
geçmişe dair yaşantılar biriktiriyorum cebimde
cebim demişken
gidiş biletin hala gömleğimin cebinde
ara sıra bakıp seni hatırlıyorum
itiraf etmeliyim onunla bile mutlu olabiliyorum
seni hatırlatıyor ya o bile yetiyor bana
sonra yine sendelerim
tenhalarda kalmış bedenim
umutlarım körpe, duygularım kirletilmiş gibi
her köşe başında ayak izlerin
bakışların hala kapı aralarında saklı
üzeri tozlanmış resimlerimizi sildim bugün
giderken hırkanı unutmuşsun
hani yünlüydü hani beyaz
hani içinde kaybolurdun
onu buldum bugün
sarıldım, öptüm, kokladım
sensizliğe anlatamadığım milyonlarca hikayeyi yazdım sayfalarına
sana söyleyemediğim yalanları vurdum bir bir seni tanımayan baharlara
bahanelerimi sıralıyorum gitme diye
şiirler yazıyorum gitmelerine
terk edilmiş odamın terk edilmiş kalemiyle..
kirletilmişliğime isyanlar savurdum bu gece
gidiyorsun ya sen
ne önemi var artık sevgi dolu yaşamanın
biliyorum giderken sevmeleri de götürdün
yasaklı artık sevmelerim
kilit vurulmuş hayal edişlerime
bir uyku düzenine dokunulmamış
o da bana uğramıyor
uykum yok benim!

her sabah yeni benliklere uyanıyorum artık
duşumu alıyor, yüzümü kuruluyorum
saati kontrol ediyor
bir güzel kahvaltı ediyorum
pervazlardaki güvercinleri de besliyorum
çiçekleri suluyor
saçlarımı istediğin gibi tarıyorum
sanki sen gelecekmişsin
içime öyle doğuyor
terminallere gidiyorum her sabah
sensizliğimi karşılamaya
yoksun ya gelmiyorsun ya
sensizliğe sarılıp dönüyorum eve
yemeğim iki kişilik, sinema biletleri yan yana “çift!”
kabullenemedim hala gidişini
sanki ben yarım kaldım
sanki bir şeyleri eksildi bedenimin
işe yaramaz gibi hissediyorum kendimi
duvarda çalışmaz saat gibi
pili bitmiş oyuncak gibi
kimsesiz hissediyorum kendimi
elleri tutmaz gibi
gözleri görmez gibi
felçliymiş gibi
kimsesiz hissediyorum kendimi
korkuyorum
üşüyorum..

hep geri kalıyor saat
bekliyorum gel deyişini
saatim geriye sarıyor
sendeliyorum yine
umutlarım tükendi
korkularım şahlanıyor
gece vuruyor pervasızca
aldırmıyor gibi yağmur ağladığıma
üzerime ağlıyor yağmur
gece vuruyor pervasızca
ben ağlıyorum..

şimdi her gece koynumda yeni beklentiler
en olmadık sahneler canlanıyor gözlerimde
yeni yeni maceralara oynuyorum
uydurma aşkları dinliyorum
belki seni bulurum diye
olmuyor
sen gelmiyorsun
seni çok özledim
bunu bilmiyorsun..

“yalındır ya insanın içindeki çaresizlik haykırış olur sessizlikler derinlerde
tutamaz sessizliğini
yeni hayatlar filizlendirir içinde
yeni hikayeler yazar
yeni filmlerde oynar
ayrılık ardı umuttur ya bu
böyle oluyor insan çaresizlikte.. “

Sen sakın kapatma gözlerini, kapatırsan eğer; Maviler hayata küser..
Yusuf Deysem SONSUZ (YDS)

1 günde en fazla 3 topic açma kuralı getirilmiştir.