pek aşk şiiri diil

hatta pek şiirde diyil melankoli

kafiye yok

Olma bukadar güzel. dayanamam hissettikçe var olduğumu sende İstanbul.
O varolmak ki senin yanında geçen bahardan kalma toprağa karışmış gitmiş bir yaprak gibi
O yaprak gökyüzüne baka baka gitti üzerine basıla basıla
Damla gelirdi gökyüzünden sana öyle gelirdi ki fedai idi sana, ister denizine ister bir asvaltına

Razıydı yeterki sen ol. Kuruyup gidecek nasıl olsa. Tek bir damla ama serinletmek istedi yanan bir tutam toprağını.
Belki kendisini aşan bir arzuyla iniverdi gökten ama bırakda bir kaç saniye kuruyana kadar sevsin seni
Bukadar güzel olma dayanamaz kelime kalpten kopup varana kadar uçup giden her ne gibi
Duyamadan iç çekişi duymak istediğinden, inanamadan dostluğa güvenemeden insana
Bukadar güzel olma ki doyamadan giderim sana

Bir yağmur taneni değdirme istersen senin olsun yağmurlar
Bir martı sesi duyurma bir denizin dahi vurupda kıyıdan ses çıkarmasın ben sahilinden geçerken istersen
Ama sana bakayım doya doya, ağlayayımda yalnızlığımı bozsun akan yaşların çekimserce titreyip inişi

Sanki sende bir gurbetteyim. Nasıl anlatsam ki sanki sende sensiz gibiyim. Sende sensizlik..
Beğendiremem sana beğendiremedim bir nara kabul etmedinki kopsun. Bozulmaz mı hiç sessizliğin
Canın sağolsun. ben de belki binlerce aşığın gibi alırım kalemi defteri, ağlarım içten içten anarım seni
Sonra tutar yine bi melankoli..


idare eder...

şiirimi okumadığınız için size çok teşekkür ederim...

çok güzel çok beğendim..