İç

~~Highest Hopes~~ · 24-05-07, 16:59

Oraya "dönemem" düşüncesiyle gitmiştim. Bilinçaltıma yerleşmiş olan şeyler beni buna sevketti. Dönmem büyük bir şanstı ve buna şaşırmıştım.
Allah'ın sevdiği bir kulmuşum demekki...

Nöbet kulübelerinde neler düşünmedim ki...
Az da ağlamadım... Zaten hayal kurarak ve bir şeyleri düşünerek geçirdim askerliği. Böyle olmak da zorunda zaten.
Neler düşünmedim ki. Burada olmayı çok istedim, buz gibi bir İstanbul gününde yanında olmayı, beraber bir vapurdan öteki vapura geçmeyi, yemyeşil çimenleri, denizi...

Aklıma en çok sen geldin nöbetlerde.
Gariptir, sen her aklıma gelişinde içim parçalanıyordu. Ben orda yalnız, sen burda yalnız ve ikimizin de mutsuz olduğunu bilmek duygulandırıyordu beni.
Bunları elbette bilmiyordun ama ne bileyim belki hissetmişsindir.
Yazdıklarından mutsuz olduğunu anlamıştım.
Ama aynı yerde olmasak da başka ortak noktalarımız da vardı.
İkimiz de üşüyorduk mesela. Ama sanırım sen daha fazla üşüyordun.
Mektubun geldiğinde ne kadar sevindiğimi söylesem, herhalde az olur.
Bir çocuk nasıl sevinir, işte sanki öyle sevindim. Dolabın en gizli yerinde sakladım o zarfı. Sıksık elime alıp okudum.
Sana yazmak da benim için hem acıydı hem de rahatlatıcıydı.
Saklayacak bir şeyi olmayan ben, mektuplarda sayfa ve zamana bağlı kalmadan içimden gelenleri sana yazdım. Sonlu yazdım, sonsuz yazdım. Mutlulukla, sevgiyle ve hüzünle elbette.
Mektuplarımı okurkenki seni görmeyi çok istedim.
Senin hâllerini yazdım, seni sana anlatmak gibi oldu aslında bu. Ama güzeldi.

Şarkılar söyledim, şiirler okudum nöbetlerde. Allah'a dua ettim. "İnşallah" dedim "kentime dönerim, bıraktıklarımı tekrar görürüm."
Güzel bir şeymiş özgürlük, bunu anladım.
Uzaktık ama yakındık aslında, hatta yanyanaydık o satırlarda.
Sen çay içiyordun, ben oturmuş yalnızlığı düşünüyordum. Konuşuyorduk arada...
O satırlar hiçbir kötülüğün ulaşamayacağı bir fenerin ucunda yazıldı. O fener her zaman ışık verdi. Umutla ve bembeyaz. Kağıtlara sığmadı, uzaklığa da sığmadı.
Bilmem ki, aklımda Büyükada'dan vapurla dönerkenki uzaklara giden güneşli bakışın kaldı...

Sen şimdi istediğin yalnızlığına yerleştir bu satırları, özgürleştir veya tutsak kıl.

High Hopes

+via · 24-05-07, 18:08

çok güzel duygular var içinde
yüreğinize sağlık

cuteach · 24-05-07, 18:18

çok güzel bir anlatım var...
teşekkürler... +22150 rep

bülent1954 · 24-05-07, 21:31

çok güzeldi,gerçekten.
teşekkürler,kardeşim.

mavideniz · 25-05-07, 00:51

Yüreğine sağlık Mehmet abi...
Sürükledin yine bizi duygularına. İçinde bişiler bulunca kendimizden senin yaşadığın duyguyuda anlyıruz be abi...

24-05-07, 16:59	#1 (permalink)
~~Highest Hopes~~ Banlandı Giriş Tarihi: 11-05-2007 Yaş: 28 Mesajlar: 806 Rep Puanı: 186930 Rep Gücü: 0	İç Oraya "dönemem" düşüncesiyle gitmiştim. Bilinçaltıma yerleşmiş olan şeyler beni buna sevketti. Dönmem büyük bir şanstı ve buna şaşırmıştım. Allah'ın sevdiği bir kulmuşum demekki... Nöbet kulübelerinde neler düşünmedim ki... Az da ağlamadım... Zaten hayal kurarak ve bir şeyleri düşünerek geçirdim askerliği. Böyle olmak da zorunda zaten. Neler düşünmedim ki. Burada olmayı çok istedim, buz gibi bir İstanbul gününde yanında olmayı, beraber bir vapurdan öteki vapura geçmeyi, yemyeşil çimenleri, denizi... Aklıma en çok sen geldin nöbetlerde. Gariptir, sen her aklıma gelişinde içim parçalanıyordu. Ben orda yalnız, sen burda yalnız ve ikimizin de mutsuz olduğunu bilmek duygulandırıyordu beni. Bunları elbette bilmiyordun ama ne bileyim belki hissetmişsindir. Yazdıklarından mutsuz olduğunu anlamıştım. Ama aynı yerde olmasak da başka ortak noktalarımız da vardı. İkimiz de üşüyorduk mesela. Ama sanırım sen daha fazla üşüyordun. Mektubun geldiğinde ne kadar sevindiğimi söylesem, herhalde az olur. Bir çocuk nasıl sevinir, işte sanki öyle sevindim. Dolabın en gizli yerinde sakladım o zarfı. Sıksık elime alıp okudum. Sana yazmak da benim için hem acıydı hem de rahatlatıcıydı. Saklayacak bir şeyi olmayan ben, mektuplarda sayfa ve zamana bağlı kalmadan içimden gelenleri sana yazdım. Sonlu yazdım, sonsuz yazdım. Mutlulukla, sevgiyle ve hüzünle elbette. Mektuplarımı okurkenki seni görmeyi çok istedim. Senin hâllerini yazdım, seni sana anlatmak gibi oldu aslında bu. Ama güzeldi. Şarkılar söyledim, şiirler okudum nöbetlerde. Allah'a dua ettim. "İnşallah" dedim "kentime dönerim, bıraktıklarımı tekrar görürüm." Güzel bir şeymiş özgürlük, bunu anladım. Uzaktık ama yakındık aslında, hatta yanyanaydık o satırlarda. Sen çay içiyordun, ben oturmuş yalnızlığı düşünüyordum. Konuşuyorduk arada... O satırlar hiçbir kötülüğün ulaşamayacağı bir fenerin ucunda yazıldı. O fener her zaman ışık verdi. Umutla ve bembeyaz. Kağıtlara sığmadı, uzaklığa da sığmadı. Bilmem ki, aklımda Büyükada'dan vapurla dönerkenki uzaklara giden güneşli bakışın kaldı... Sen şimdi istediğin yalnızlığına yerleştir bu satırları, özgürleştir veya tutsak kıl. High Hopes

24-05-07, 18:08	#2 (permalink)
+via S a t r p i a l o Giriş Tarihi: 04-05-2007 Yer: yüzü :) Mesajlar: 673 Rep Puanı: 8231128 Rep Gücü: 82335	C: İç çok güzel duygular var içinde yüreğinize sağlık

24-05-07, 18:18	#3 (permalink)
cuteach Yönetici www.frmtr.com - Dünya'nın En Büyük Türkçe Forumu Giriş Tarihi: 14-08-2005 Yer: mi? Bence Yer... Mesajlar: 81,739 Rep Puanı: 94374541 Rep Gücü: 944601	C: İç çok güzel bir anlatım var... teşekkürler... +22150 rep

24-05-07, 21:31	#4 (permalink)
bülent1954 Türkçe'mizi Koruyalım Giriş Tarihi: 12-07-2005 Yer: karşıyaka Yaş: 54 Mesajlar: 11,144 Rep Puanı: 15592430 Rep Gücü: 156075	C: İç çok güzeldi,gerçekten. teşekkürler,kardeşim.

25-05-07, 00:51	#5 (permalink)
mavideniz Ebedi Üye Giriş Tarihi: 10-04-2005 Yer: indefinable Mesajlar: 3,901 Rep Puanı: 4197020 Rep Gücü: 42052	C: İç Yüreğine sağlık Mehmet abi... Sürükledin yine bizi duygularına. İçinde bişiler bulunca kendimizden senin yaşadığın duyguyuda anlyıruz be abi...

Konu Araçları
Çıktı Görüntüsünü Göster Sayfayı E-posta İle Yolla