Dip
Dip
günler peşembe pazarı gibi..
ben o pazarda annesinin elini bırakmış bir çocuk.
her taraf renkli her taraf farklı kokularla dolu.
nidalarım pazarcıların sesleri arasında,
bir devin ayakları altında ezileceğini anlayan,
minik bir karıncanın sessizliği gibi aciz...
gökyüzünden çektiğim hüzünlere
bir mükellef beklerlen büyük,ani ve hemen!
renk körüne bürünen göz damarlarım
bütün yeşil ve mavilerimi
siyah gözyaşları ile karanlığa boyuyordu.
vakit gelmişti.
umut fenerinin ışığı sönürüyordu.
ve beyaz görünmüyordu...
Mustafa Durukan
|