ellerini tutabilmektir aşk, tüm sonsuzluğunla ,
ya da kalbine dokunabilmektir ,tüm parıltınla


elimdeki umutlar , gözlerimdeki yaş gibi benden uzaklaşıyor...
yerlere dökülenler çöp değil , kalp kırıntılarım..

yoksa ben mi hatalıyım..?
en derin yarayı ben mi açtım?
ya da unutulan bir ağaç gibi
terk edilmiş güller gibi
kendi haline bırakılan takvimler gibi
unutulan ben miyim??