İçerik : Önceki devirlerde gerek ana-babalar gerekse eğitimciler çocuğu adeta "İnsan Ufağı" olarak görüyor ve ona böyle davranıyordu.Dolayısıyla çocuktan yetişkin bir insandan bekleyebilecek tepkiler ve davranış örüntülerini bekliyorlardı.Bu düşünce tarzı zaman ilerledikçe geçerliğini yitirdi.Özelikle gönümüzde bunun tam aksine çocuk eğitiminde ,çocuğun kişilik-gelişim duygulanım vs açısından farklı ve kendine özgü olduğu görüşü hakim olmaya başlandı .Çocuk kendine özgü bir birey olarak kabullenildi ve onun ilgi ve ihtiyaçlarına göre yaklaşım biçimleri benimsendi.
buraya tıklayın