::: Hüzün Parkında Hazan Vakti :::
Hazan yaprakları dağıldılar;
Güvercinler havalandılar,
Ayrılık yeliydi esen yeni;
Veda kokusundan belli...
Ağaçlar başka renk,
Çiçekler başka renkteydi;
Yeşil de, sarı da hüzünkar parıldıyordu,
Pembe bile üşümeye yüz tutmuştu;
Kırmızının belki hala umudu vardır...
Herşeyin sesi de başka çıkıyordu;
Simitçi; simitlerinin taze ve sıcak olduğuna inandıramıyordu artık beni,
Parktaki çocuklar bile eskisi gibi cıvıldamıyorlardı...
Ağır sis yavaştan kaplamaya başladı gönül vadisini...
Önce sevgi kayboldu...
Sonra şefkat gizlendi, beyaz perdenin arkasına;
Hoşgörü de solmaya başladı ansızın,
Tebessüm hemen yolunun üstünde beyaz hissizliğin...
Kaç artık! Uzaklaş buradan...
En azından umut çiçeklerinden iki kök al;
Gittiğin yerde suya koyarsın!
Sonra bir bakmışsın;
Nevbahar süslü elbisesiyle,
Teşrif eylemiş, salınmış;
Ve güneş yeniden çıkmış...
discoman - ForumTR (09.2005)