İlk defa nerden başlayacağımı bilmiyorum. Belki kızacaksınız bana ama artık ne şiir ne de bir yazı yazmayacağım. Neden diye soracaksanız açıklamaya çalışacağım bu son cümlelerimde.

Aslında ben de bilmiyordum bu kadar duygusal olduğumu. Hep düşünürdüm ne kadar acımasız olduğumu. Kavga etmek benim için bir ilaçtı. Ta ki kendimden güçlü birine rastlayana kadar. İnsan düşünemiyor aslında kendinden güçlü birinin varlığını. Dayak yiyince anladım. Asılnda karşı tarafa attığım her tokat kendimeydi. Hep kendime vurmuşum farkında olmadan.

20 yıılık yaşamımda hiç sevmedim ta ki ona rastlayana kadar. Onunla geçirdiğim bir hafta belki "ben yaşıyormuşum" diyebiliceğim sayılı günlerdi. Bazan gözleri geliyor aklıma, Allah'a sitem ediyorum, Bir insana bu kadar güzel göz verilirmi diye! Hele bana ilk "seni seviyorum" diyişini. Nasıl unuturum? Unutmaya çalıştığım her an aklıma bir kez daha geliyorsun Zeynebim.

Onunla ayrıldıktan sonra kaç kez ölümü düşündüm. Kaç kez çok sevdiğim denizin kıyısında maviye ve soğuğa sarılmayı. Kaç kez silah dayadım bedenime. Kaç kez bıçak sokamaya kalktım onun için atan kalbime. Çok fazla arkadaşlar. hemde çok. Ama öldüremedim kendimi işte. Zeynebime söz vermiştim. Kendimi öldürmeyeceğim diye. Çünkü; o bana sen kendini öldürürsen ben kendimi öldürürümdemişti. Biliyorum yapardı. O da benim gibi hem söznün eri hemde inadım inattı.

Belki kendimi öldüremiyorum ama Zeynep. Ölümüm yaklaşıyor. Hissediyorum Zeynep. Çok yakın bana. Bir an evvel alıcak beni bu dünyadan. Ve sana vasiyetimdir Zeynep. Sakın mezarıma gelme. Gelme çünkü; üstümdeki toprağa dokunduğun zaman bedenimdeki ateş yakar seni. Sakın ağlama benim ardımdan çünkü sana ağlamak yakışmıyor. Tamam mı Zenep? Bana söz ver ağlamayacağına. Zaten ben ağlıyorum günlerdir ikimizin yerine. Ağlama tamam mı? kıyamam sana.

Arkadaşlar sakın Zeynebime kabahat bulmayın. Ne biçim kızsın. Taş kalplimisin? demeyin. Tek suçlu benim. Bana bağırın. Bana kızın. Ona bu kadar bağlanmamalıydım. Ama napıyım bağlandım işte. Vazgeçemiyorum. Artık İstanbul boğuyor beni. kaçmak istiyorum. Onunla buluştuğum ilk günü hatırlıyorumda bazan ne kadar mutluydum. Bilemezsiniz. Her gün onunla ilk minibüs beklediğimiz yere gelmeden önce sır oraya bakamamk için otobüsün diğer tarafına kaçar oldum. Okulda fazla duramaz oldum. Olurda karşılaşırız da benim bu halimi görmesin diye. Yoksa ben nasıl Zeynebimin gözlerine bakarken "Seni Seviyorum" diyemem. Söylermisiniz bana dostlar?

Ve Zeynep, Zeynebim senden özür diliyorum geçen Cuma ve dün için. Fazla üzerine geldim biliyorum. Affet beni.

Sana inan sevgimi göstermek isterdim. İstedim de. Biliyorum sevgiliye sadece " seni seviyorum" demek yetmiyor. Sana 1001 tane gül almak istedim. Para bulamadım. Biliyorsun işsizim. Kocaman bir pankart yaptırmak istedim. Üzerinde " seni ölene dek seveceğim" yazan. ve okulun önüne asacaktım. herkes görsün diye. İstanbul da ağlasın idye bu aşka. Ama onu da yapamadım. Öğrenci milletiyiz işte. para bizde ne gezer.

İşte arkadaşlar, bu sebeplerden dolayı daha şiir yazmayacağım. Çünkü yazdıkça onu daha çok özlüyorum. Evet zor. Bizim aşkımız çok zor. Leyla ile Mecnun da kimmiş? Ya Ferhat ile Şirin. Hiç kimse benim aşıkımı bilemez. Kara sevda dedikleri herhalde bu.

Ve arkadaşlar burdan bütün okula, bütün istabul'a sesleniyorum. Zeynebimin gözlerinden gelecek tek bir zerre gözyaşının, ona gelecek en ufak zararın, saçından koparılacak tek bir telin hesabını sorarım. Tek isteğim onun mutlu olması. Benimle ve ya başkasıyla. Ama mutlu olması.

Ve geldik son cümlelere. Ne mutlu ki bana senin gibi birisini sevdim Zeynep, Zeynebim, son yıldızım. Bak yine ağlıyorum bu cümleleri yazarken............