mor
Ne zaman ihtiyacim olsa sevgiye,
sozcukler hep siir oluverir aklimin kuytularinda..
Toplar sana gönderirdim bazen,
bazen karanlikta kaybolmalarini izlerdim..
Sen uzakta olurdun bilmezdin
ben istanbulu teselli ederdim..
Kolkola girer senden bahsederdik,
dertlesirdik ücümüzün yanyana oldugu zamanlardan..
Gülümserdik..
Elimizdeki kadehler efkardan degildi o zamanlar..
boylesi bes kurus etmez bi dunyada
boyle guzel isler basarabilmemize icerdik.
Büyük hissederdik kendimizi ,övünürdük hatta,
Pismanlik ya da hayiflanma nedir bilmezdik.
Ne oldu sonra ,balonumuzu kim aldi elimizden..
ne istanbuldan gitmek ne de bir yere ait olmak istiyorum..
Artik ne yollari seviyorum her gun eskittigim,
ne de balikcilari..
bu sehirde sabahlari sana getirdigim mor ciceklerden kalmamis..
O kokusunda uyandigimiz cukulatalar nerdeler..
ya sen..
kendi kendime..kendimce
|