Kimseyi kötü etkilemek istemem, isi yolunda giden de oluyor demek ki.

Benim uyum sorunu oldu, dil sorunum olmadi, maddi yönden pek sorun yasamadim, web tasarim üzerine is bulabildim cünkü. Ailemden para almayi kestim uzun zamandir.

Almanya'yi bir türlü sevemedim. Insanlarina alisamadim, buz gibiler, cok soguklar, duygu yok. Sehirlerin yapisini, evlerini sevemedim. Kendimi cok yabanci hissettim. Nereye gidersem gideyim, kendimi baska bir gezegene gitmis gibi hissettim. Üniversite ortami diye birsey yok. Millet derse giriyor ve cikiyor, hepsi bu. Türkiye'de okurken tuttugum ev hep dolu olurdu, bir arkadas gider, digeri gelirdi. Burada gelen giden yok. Benim gibi Türkiye'den gelen 2 arkadasim daha var, ama kimsenin zamani yok. Onlarin da isleri kötü.

Dersler de cok agir geldi, her hafta teslim edilmesi gereken ödevleri yetistiremiyordum bir türlü. Bilgisayari seviyorum ama herseyin teori olmasi biktirdi (bölümüm bilgisayar). O kadar calismama ragmen olmadi bir türlü, basarim cok düsük kaldi. Asiri bir özlem olustu ülkeme karsi, bu özlemi bir türlü yenemedim, ama yenmem gerektiginin farkindaydim. Ilk senemin sonunda önce midemi sakatladim, ondan birkac ay sonra da sinir sistemimi. Zaten sonrasinda hersey iyice kötülesti. Mide bulantilarindan ve kusmaktan dolayi derslere konsantre olamadim dogru düzgün. Yemek yiyemiyordum adam gibi, halen de yiyemiyorum. Bir de ameliyat olmak zorunda kaldim. Toplam 3 dönem kaydimi dondurmak zorunda kaldim. Annem geldi, yanimda kaldi bir süre. Üniversiteyi ölüm kalim meselesi olarak gördüm. Tatillerde ne zaman Türkiye'ye gitsem dönmek istemiyordum Almanya'ya, dönüs cok zor oluyordu. Cok düsündüm, benim icin en iyisi artik dönmek sanirim. Bu saatten sonra burada birsey yapamam. Bizimkilerin yanina gideyim, toparlanayim önce. Düzelirsem buradaki is tecrübem ve Almanca bilgim ile birseyler yapabilirim diye düsünüyorum. Iyi kötü ufak bi diplomam da var Türkiye'den. Bakalim.. Hayirlisi..