ÖĞRETMENİM

Bir öğretmenin öğrencileri, en az kendi çocuğu kadar değerlidir. Üzüntülerini, sıkıntılarını bilmek, yaralarına merhem omak ister. Öğrencilerinin sağlıklı ve mutlu olmalarına çalışır. Kendisine yapılan haksızlıkları görmezden gelir. Affedicidir.Kızar belki ama saman alevi gibidir.
Uğraşmaktır öğretmenlik. Ömür boyu tekrar eden bir savaşın muzaffer komutanlığıdır.
Ağlamaktır kimi zaman, gözyaşları ilaç olsun diye çocuklarına... Gülmektir çok zaman can olsun, mutluluk olsun diye çiçeklerine...
Acılarını, sıkıntılarını gömer de yüreğine, güneş misali açar sınıfının kapısını.Küçücük kalplere ulaşır, tıpkı güneşin yaprağa ve köke ulaştığı gibi...
Çiçeklerinin suyu olur, gıdası olur, büyütür, geliştirir, korur.Sevinçlerini büyütür de paylaştırır çocuklarına.
Kendi mutsuz da olsa mutluluktur gülüşü.Kışın ortasında bile bahardır gözleri, ışıl ışıl, pırıl pırıl...
Kendi özlemlerini unutur da, unutmaz çocuklarının beklentilerini. Savunur, korur tüm varlığı ile çiçeklerini, ne fırtına, ne kasırga durabilir karşısında ne de koskoca bir dünya...
Ağlasa bir yavrusu solacak çiçek gibi... Akar küçücük yüreğe can suyu misali...
Yorulmaz asla, aşktır yaptığı iş. Her çiçeği aşkla sulamıştır.
Bilir ki olacaktır her çiçek
GELECEĞİN TÜRKİYESİ...