Forum TR - View Single Post

Rivardo · 09-08-07, 18:13

Eski bir arkadaşıma...

Mektup
"ben",o tanıdığın kişiyim.
hani o ölümlere fıkralar anlatan çocuk.
laf salatasına hüzün doğrayan adam...
o bildiğin paslı hayatımın ortasında,
yaşa(r) maya devam ediyorum...

hiç birşey değişmedi.
ve hiç bir yanım yenilemedi kendini
astarım terzisini arıyor.
destanım senaristini..
bütün çiçeklerim tetanozla solmuş.
bütün oyuncaklarım kahverengi ve siyah.
kaç kez tarasamda,tel bir fırçayla
geleceğimin gözlerini,
parlatamıyorum.
kanatıyorum...

aslında,
gerçek bir savaş meydanınn ortasında
kerpiçten bir gökdelen yükseltmeye çalışıyorum.
ve her çıktığım katta
bir alttakini çökertiyorum
şunu çok iyi biliyorsun ki eski dostum.
hala bir "amele"yim...
evet öyleyim...
ne bir aşkı tanımlayabildim.
ne sona ermiş hayatımı...

topladığım hiç bir çiçek
penceremde büyüttüğüm hüzün kadar
güzel kokutmuyor odamı...
ve korkutmuyor o hüzün
asla solmayacağı için
yeni kokular aramasına
gerek kalmayacağını bilen
ruhumun kanatlarını...

kimse anlayamaz dostum.
hiç bir gökyüzü,
vakitsiz batan bir güneşe hesap soramaz
ve hiç bir perde,
tenine ışık değmesi için yalvaran,
bir duvarın feryadını duyamaz..

ister soyut yanından bak
ister somut yanından bak
ister soyup yakından bak gerçeğe...

yaşam bir labirent
çıkışı arıyorum
ölmek için zamana ihtiyacım var...

Mustafa Durukan/Rivardo
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Antoloji'de Bu Şiir

09-08-07, 18:13	#1 (permalink)
Rivardo Forum Demirbaşı Giriş Tarihi: 17-02-2005 Yer: Diyar'ı Mevlana Mekan:irc.frmtr.com Ortam:Süper İsim:Mustafa Burç:Terazi Yaş: 26 Mesajlar: 6,497 Rep Puanı: 9918982 Rep Gücü: 99298	Mektup Eski bir arkadaşıma... Mektup "ben",o tanıdığın kişiyim. hani o ölümlere fıkralar anlatan çocuk. laf salatasına hüzün doğrayan adam... o bildiğin paslı hayatımın ortasında, yaşa(r) maya devam ediyorum... hiç birşey değişmedi. ve hiç bir yanım yenilemedi kendini astarım terzisini arıyor. destanım senaristini.. bütün çiçeklerim tetanozla solmuş. bütün oyuncaklarım kahverengi ve siyah. kaç kez tarasamda,tel bir fırçayla geleceğimin gözlerini, parlatamıyorum. kanatıyorum... aslında, gerçek bir savaş meydanınn ortasında kerpiçten bir gökdelen yükseltmeye çalışıyorum. ve her çıktığım katta bir alttakini çökertiyorum şunu çok iyi biliyorsun ki eski dostum. hala bir "amele"yim... evet öyleyim... ne bir aşkı tanımlayabildim. ne sona ermiş hayatımı... topladığım hiç bir çiçek penceremde büyüttüğüm hüzün kadar güzel kokutmuyor odamı... ve korkutmuyor o hüzün asla solmayacağı için yeni kokular aramasına gerek kalmayacağını bilen ruhumun kanatlarını... kimse anlayamaz dostum. hiç bir gökyüzü, vakitsiz batan bir güneşe hesap soramaz ve hiç bir perde, tenine ışık değmesi için yalvaran, bir duvarın feryadını duyamaz.. ister soyut yanından bak ister somut yanından bak ister soyup yakından bak gerçeğe... yaşam bir labirent çıkışı arıyorum ölmek için zamana ihtiyacım var... Mustafa Durukan/Rivardo (c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir. Antoloji'de Bu Şiir